ум1

существительное
2.9

Betydning og bruk

  1. forstand(разум, рассудок, интеллект)
    • Han har en skarp forstand. - У него острый ум.
    • Det overgår min forstand. - Это выше моего ума.
  2. vett(сметливость, здравый смысл)
    • Han har ikke et fnugg av vett. - У него нет ни капли ума.
  3. sinn(память, мысли)
    • Det falt meg i sinnet. - Это пришло мне на ум.

Faste uttrykk

  1. сходить с ума
    • bli gal / gå fra konseptene
      • Jeg blir gal av denne musikken. - Я схожу с ума от этой музыки.
  2. браться за ум
    • ta til fornuft
      • Det er på tide at du tar til fornuft. - Пора тебе взяться за ум.
  3. не в своём уме
    • ikke ved sine fulle fem
      • Han er tydeligvis ikke ved sine fulle fem. - Он явно не в своём уме.
  4. жить своим умом
    • tenke selvstendig
      • Han har alltid tenkt selvstendig. - Он всегда жил своим умом.